Odszedł… Ale to nie tylko mnie złamało

Następnego ranka zadzwoniłam do prawnika Jasona.

„Co ona zrobiła?” – David niemal krzyknął. „Proszę wejść. Natychmiast”.

Okazuje się, że Jason zaktualizował swój testament sześć miesięcy przed wypadkiem. Zostawił wszystko mnie i dzieciom: nasz dom, swoje oszczędności, wszystko.

Ale jedna rzecz utkwiła mi w pamięci:

Eleanor Dawson dostanie 200 000 dolarów, chyba że spróbuje eksmitować moją żonę i dzieci lub zakłócić ich życie. Jeśli to zrobi, cała kwota trafi do Mira i dzieci.

David spojrzał na mnie i uśmiechnął się.

„Właśnie wszystko straciła”.

Poszliśmy prosto do sądu. Eleanor wyglądała na zadowoloną z siebie i przedstawiła swoje działania jako „zabezpieczenie majątku Jasona”.

Sędzia pozostał bez ruchu.

„Nie mieliście prawa eksmitować ani wymieniać zamków” – powiedział. „Proszę opuścić lokal przed godziną 17:00 dzisiaj”.

Przed budynkiem sądu syknęła:

„To jeszcze nie koniec”.

David pochylił się do przodu:

„Właściwie to już koniec. Ona nie wie, że właśnie straciła spadek”.

Miłość zostawiła zamki, listy i zabezpieczenia.
Tego wieczoru wróciliśmy ze ślusarzem. Nowe zamki. Wzmocnione zabezpieczenia.

Rzeczy Eleanor zostały starannie spakowane i pozostawione przy krawężniku.

Przybyła akurat, żeby je zobaczyć.

„To dom mojego syna!” krzyknęła.

„Ten, który nam zostawił” – odpowiedziałem spokojnie.

Zadzwoniła na policję. Przyjechali, wysłuchali i spokojnie jej powiedzieli:

„Proszę pani, to teraz prywatna własność. Dokonała pani bezprawnej eksmisji”.

A jednak zaatakowała ponownie: „To pani go mi naraziła. Pani i pani nieślubne dzieci”.

Nie ruszyłem się z miejsca. Spojrzałem jej prosto w oczy. „Nie, Eleanor. To pani to zrobiła. Jason nas kochał – i dopilnował, żeby wszystko poszło dobrze”.

„O czym pani mówi?”