Razem z żoną udaliśmy się do sierocińca, aby adoptować dziecko i znaleźliśmy dziewczynkę, która jest dokładną kopią naszej córki.

Sophia, moja pięcioletnia córka z pierwszego małżeństwa, wychyliła głowę z salonu. „Czy jutro mogę zjeść naleśniki, mamo?”

Twarz Emily złagodniała. „Oczywiście, moja droga.” Uśmiechnęła się, ale w jej oczach pojawił się błysk smutku. Wiedziałam, że kochała Sophię jak własną córkę, ale wiedziałam też, że chciała mieć kolejne dziecko, które od samego początku będzie ją nazywało „mamusią”.